{"id":380,"date":"2024-05-07T19:53:53","date_gmt":"2024-05-07T19:53:53","guid":{"rendered":"https:\/\/stadspredikant.gent\/?p=380"},"modified":"2024-05-07T19:54:35","modified_gmt":"2024-05-07T19:54:35","slug":"metgezellen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/2024\/05\/07\/metgezellen\/","title":{"rendered":"Metgezellen"},"content":{"rendered":"

Hij is \u00e9\u00e9n van de meest vriendelijke straatbewoners die ik ken: Adam uit Walloni\u00eb. Ondanks alle miserie die het straatleven met zich meebrengt, heeft hij onveranderlijk een positieve uitstraling waar je alleen maar bewondering voor kunt hebben. We communiceren in het Frans, waarbij hij soms hartelijk moet lachen om mijn gekke taalfouten \u2013 ja, logisch, het is weliswaar zijn moedertaal maar voor mij op z\u2019n best mijn derde of zelfs vierde taal.<\/p>\n

E\u00e9n van de redenen waarom Adam zoveel levensvreugde heeft, ligt wellicht in het feit dat hij zich nooit alleen hoeft te voelen. Want waar hij ook gaat, z\u2019n twee honden gaan met hem mee. Hij spaart soms letterlijk het eten uit z\u2019n eigen mond om die twee van voer te kunnen voorzien. Dat lijkt misschien idioot. Het is voor een straatbewoner vaak al moeilijk genoeg om jezelf goed te voeden. Laat staan als je twee honden van eten moet voorzien. Nochtans zal Adam zich niet laten scheiden van die twee viervoetige metgezellen. En hij is niet de enige straatbewoner die ik ken die er een huisdier (al is het woord wat vreemd voor iemand zonder huis) op na houdt. Maar wie dit inderdaad als \u2018idioot\u2019 bestempelt, die gaat voorbij aan de enorme betekenis die deze dieren hebben voor hun eigenaars. Voor Adam zijn z\u2019n twee honden gezelschap, vriendschap, onvoorwaardelijke liefde. Voor die twee metgezellen zorgen, geeft inhoud en betekenis aan z\u2019n leven.<\/p>\n

\"\"Ik vraag me ook wel eens af of Adam en anderen precies zo gehecht zijn aan hun dierlijke metgezellen, omdat ze bij hun eigen soort \u2013 bij mensen dus \u2013 t\u00e9 vaak hun neus gestoten hebben. Mensen kunnen je bedriegen, bestelen en beliegen. Dieren zijn oprecht en dus veel veiliger. Hun behoeften zijn simpel: eten en liefde, dat is het ongeveer. Zoals Franciscus van Assisi in de 13e eeuw heel goed doorhad toen hij de wolf tegemoet ging, die al maandenlang de bewoners van het stadje Gubbio de stuipen op het lijf joeg. Het is een prachtig verhaal. Franciscus loste het \u2018probleem\u2019 van de wolf op door een afspraak met het dier te maken: als de inwoners van het stadje hem van eten zouden voorzien, zou hij verder van hun vee afblijven en ze niet bedreigen.<\/p>\n

We hebben dit verhaal ooit nagespeeld met een groepje mensen uit de Franciscaanse Beweging. Mij was de rol van wolf toebedeeld en ik droeg een wolvenmasker. Wat ik nog goed weet, is hoezeer dat masker mijn gezichtsveld beperkte. Ik voelde me er een beetje agressief door worden, wat waarschijnlijk weer heel goed bij mijn rol als wolf paste. Het werd er niet beter op toen de \u2018inwoners van Gubbio\u2019 me probeerden weg te jagen. Tot \u2018Franciscus\u2019 in beeld kwam die mij \u2013 ook helemaal in zijn rol \u2013 juist met liefde benaderde. Dat maakte alle verschil. Het verhaal van Franciscus en de wolf is hierdoor voor mij altijd heel speciaal gebleven.<\/p>\n

Franciscus \u2018temde\u2019 de wolf door diens behoeften serieus te nemen: eten en liefde. En zo voorzien Adam en anderen hun dierlijke metgezellen ook van wat die nodig hebben. En ze krijgen er ook veel voor terug: gezelschap, vriendschap, onvoorwaardelijke liefde.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hij is \u00e9\u00e9n van de meest vriendelijke straatbewoners die ik ken: Adam uit Walloni\u00eb. Ondanks alle miserie die het straatleven met zich meebrengt, heeft hij onveranderlijk een positieve uitstraling waar je alleen maar bewondering voor kunt hebben. We communiceren in het Frans, waarbij hij soms hartelijk moet lachen om mijn gekke taalfouten \u2013 ja, logisch, … Continue reading »<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[5],"tags":[12,24,20,7],"class_list":["post-380","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-ervaringen","tag-dakloos","tag-franciscus","tag-ontmoeting","tag-rafelrand"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=380"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":383,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/380\/revisions\/383"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=380"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=380"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/stadspredikant.gent\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=380"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}