Het is een regenachtige nacht geweest, maar gelukkig is het vroeg in de morgen droog geworden. Zodat ik in ieder geval met droog weer op deze vroege woensdagochtend op de bakfiets kan stappen. Zo halverwege de ronde kom ik aan in één van de parkjes aan de rand van het centrum. Dit is meestal de vaste plek van Marvin, die hier op een bankje slaapt. In weer en wind, ook als het regent – want hij slaapt liever niet in de nachtopvang. Gelukkig heeft hij een goede slaapzak die aan de buitenkant behoorlijk waterdicht is; een kostbaar bezit als je op straat moet leven. Ik fiets het parkje in, en het eerste wat me opvalt: de vogels die duidelijk het voorjaar in de kop hebben. Ze zingen dat het een lieve lust is. Als ik bij het bankje van Marvin aankom, is hij al uit zijn slaapzak gekomen. Hij zit lekker op het bankje te luisteren naar de vogels en begroet mij, zoals altijd, met een stralende glimlach. Ik geef hem koffie en broodjes en maak een opmerking over het vogelgezang. Zijn ogen beginnen te schitteren. “Ja, dat vind ik ook zó mooi. Daarom slaap ik ook zo graag hier. Hier kun je de vogels nog horen. Hier is het rustig.” En zijn glimlach wordt nóg breder.
Ik fiets verder en na een honderd meter begrijp ik al precies wat Marvin bedoelt. Daar ligt een kruising, waar het zelfs om half acht ‘s morgens al een drukte van belang is. Auto’s, camions, bussen en ook nog een ambulance die zich met gillende sirene een weg door het verkeer zoekt. Nog een eind verderop, in de buurt van ‘de Zuid’, zijn er wegwerkzaamheden en staan ze met een drilboor het asfalt open te breken. Wat een lawaaiige omgeving is de stad toch eigenlijk. Ik sta er wel eens bij stil, maar ik ben er ook aan gewend. Maar nu, na dit gesprekje met Marvin, valt het me nog meer op.
Ik ken er meer zoals Marvin, die liever niet in de nachtopvang komen maar de rust opzoeken – in ieder geval ‘s nachts. Pete, die ergens een tentje heeft staan aan de rand van de stad. Of Justin, die ergens onder de struiken zijn plekje heeft gevonden. De stad is de ‘natuurlijke omgeving’ van straatbewoners, maar de stad brengt ook veel lawaai en onrust. Ik merk het ook in de gevangenis – ook al zo’n lawaaiige, onrustige en gestresseerde omgeving – waar een tiental mannen iedere week trouw naar de kapel komt voor de meditatiebijeenkomsten. Om rust te vinden. Vanuit het Straatpastoraat proberen wij in ‘Oe Est’, de open huiskamer, een beetje rust te bieden. Een plek met een rustige sfeer, waar je niets moet als je niet wil. Ik heb het zelf ook nodig. Op vrije dagen ben ik nogal eens te vinden in Bourgoyen, het natuurgebied aan de rand van Gent. Zelf Jezus zocht de rust op, zoals de evangelieverhalen ons vertellen, als hij ‘naar eenzame plaatsen ging om te bidden’ – om alleen te zijn met God, stel ik me zo voor. In ieder geval hebben we als mensen behoefte aan rust op z’n tijd. De één zal het meer nodig hebben dan de ander; we steken als mensen immers verschillend in elkaar. Maar rust hebben we af en toe allemaal nodig, om onszelf te vinden, en wie weet zelfs om God te vinden.