Author Archives: dsheleen
Leven sterker dan de dood (Paasnacht 2026)
Het is Paasnacht, buiten is het donker en ik heb zojuist drie live-streams achter elkaar gezien van drie verschillende Paaswakes – de eerste in de Zuiderkerk in Enkhuizen en de andere twee in respectievelijk de Domkerk en de Janskerk in Utrecht. Ik heb er kennelijk behoefte aan, aan al die verschillende uitingen van die ene geloofswaarheid: dat het Leven sterker is dan de dood. Continue reading
Rust
Ik fiets het parkje in, en het eerste wat me opvalt: de vogels die duidelijk het voorjaar in de kop hebben. Ze zingen dat het een lieve lust is. Als ik bij het bankje van Marvin aankom, is hij al uit zijn slaapzak gekomen. Hij zit lekker op het bankje te luisteren naar de vogels en begroet mij, zoals altijd, met een stralende glimlach. Ik geef hem koffie en broodjes en maak een opmerking over het vogelgezang. Zijn ogen beginnen te schitteren. “Ja, dat vind ik ook zó mooi. Daarom slaap ik ook zo graag hier. Hier kun je de vogels nog horen. Hier is het rustig.” En zijn glimlach wordt nóg breder. Continue reading
Het kostbare goed van presentie
Pastoraat – want dat zijn ook de open huiskamer en de maaltijden in december in wezen – draait om aanwezigheid, om presentie. Het draait om nabijheid en – voor zover mogelijk in de verschillende maatschappelijke posities die we als medewerkers en gasten innemen! – om gelijkwaardigheid. Geen hulpverlener die boven een hulpvrager staat, maar mensen die – nogmaals, met alle maatschappelijke verschillen en alle gebrekkigheid die ons mensen eigen is – samen onderweg zijn. Continue reading
Sukkelaars
Noem ze maar: de sukkelaars. Pendelend tussen de straat, de kliniek, soms even een opvang-situatie, dan weer in de bak – eigenlijk nooit voor echt ernstige feiten – en dan weer op straat. Een eindeloze vicieuze cirkel. En toch heb ik zó vaak een zwak voor precies deze mensen. Ik voel me vaak machteloos als ik me realiseer hoe klein de kans is dát hun leven ooit ten goede zal veranderen. En ik word er vaak verlegen van als ze mij zeggen hoeveel ik voor hen beteken. Continue reading
Meditatie in de bak?
Het lijkt een rare combinatie: meditatie en ‘de bak’. Nochtans zitten er iedere woensdagavond weer zo’n 12 mannen (en twee vrouwen, mijn katholieke collega en ikzelf) bij elkaar in de kapel van de Gentse gevangenis om 20 minuten lang stil te zijn. En daarna ook nog samen een tekst te lezen en te delen wat … Continue reading
Maaltijden
Er is altijd iets bijzonders aan samen eten. Maar op dagen als Kerstmis en Oudjaarsavond is het nóg specialer. Die twee maaltijden op Kerstavond en Oudjaarsavond waren avonden van gemeenschap, hoe bont het gezelschap ook was. Ik zou er zelfs over willen zeggen, zoals ik later tegen een goede vriendin zei: hier was God in ons midden. Continue reading
Vooroordelen
Mijn vooroordelen tegenover Diana waren door haarzelf grondig ontkracht. Geen luidkeels commentaar tijdens de kerkdienst, zoals ik gevreesd had, maar diepe eerbeid en devotie. Diana, ik bied je mijn excuses aan. Je mag dan wel vaak het hoogste woord hebben, maar ik heb daar in de Anglicaanse kerk gezien dat je eigenlijk een prachtige vrouw bent. Continue reading
“Het lijkt helemaal niet op werken”
In mijn vorige stukje schreef ik al, dat ik de mooiste job van de wereld heb. Niet de ‘leukste’ – want ‘leuk’ is meestal niet echt een categorie die bij mijn werk past – maar wél de mooiste.
Broeder Frans
“Is dat een kruisje, dat je daar draagt?” Het is een vraag die ik nogal eens krijg, van Gentse straatbewoners die ik tegenkom in mijn werk als straatpastor. En dan gaat het om het kleine Tau-kruisje dat ik al jarenlang draag. Wereldwijd wordt deze vorm van het kruis gedragen door mensen die zich geïnspireerd voelen door … Continue reading
Grumpy
Ik ga nog eens om het hoekje kijken om te zien of ‘Grumpy’ van gedachten veranderd is over de koffie. Dat is hij niet, maar hij is intussen z’n slaapzak uit gekomen en hij wil wel graag z’n verhaal kwijt. Dat lijkt ontmoedigend veel op het verhaal van zijn twee maten. Nochtans klaart hij gaandeweg op onder het vertellen. Aan het eind wil hij nog steeds geen koffie, maar hij is ook niet ‘Grumpy’ meer. Hij glimlacht, en daarmee klaart z’n hele gezicht op. Continue reading