Author Archives: dsheleen
Bijzondere dagen
Er is geen Internationale Dag voor de Oorlog, maar wel één voor de Vrede. Er is geen Wereld-villabewoners-dag, maar wel een Wereldvluchtelingendag en een Werelddaklozendag. Zolang die dagen er nog zijn, zolang er steeds maar weer geroepen wordt om een einde aan de oorlogen, om een menswaardig bestaan voor vluchtelingen, om echte oplossingen voor mensen die op straat moeten leven – zolang is er misschien ook wel hoop dát er ooit een einde komt aan oorlogen, een einde aan de onmenselijke behandeling van vluchtelingen, een einde aan het grote onrecht dat dakloosheid is. Continue reading
Twee kanten
Mijn gasten zullen mij alleen echt persoonlijke dingen vertellen als er een band van vertrouwen opgebouwd is; wat op zich al iets bijzonders is voor mensen die op straat leven. Want iets van jezelf blootgeven, dat betekent kwetsbaarheid. Maar als ik niet op mijn beurt mijn kwetsbaarheid durf te laten zien, dan is er geen sprake van wederkerigheid. Pas als het lukt om van beide kanten je kwetsbaarheid te laten zien, dan kan er werkelijk iets gebeuren. Continue reading
Vogels hebben nesten
Er zullen ongetwijfeld vossenholen te vinden zijn in Gent – vossen zijn de afgelopen jaren ook al echte stadsdieren geworden tenslotte – en de meerkoeten in de stad kunnen genieten van prefab nestgelegenheid. Maar de mensenkinderen die de brute pech hebben dat ze geen dak boven hun hoofd hebben? Die moeten hun plan maar trekken. Not in my backyard. Zeker niet in de ‘backyard’ van het stadsbestuur. Continue reading
Alle talen
Ik heb ook wel meegemaakt dat de mensen aan wie ik koffie kwam brengen, mij op hun beurt bijvoorbeeld een stuk chocola aanboden. We hadden elkáár iets te bieden. En als we een babbelke kunnen slaan, is dat voor ons allebei zinvol. De verhoudingen zijn anders. Geen macht, maar relatie – misschien zelfs vriendschap. En dan versta je elkaar wel. Zelfs al spreekt de één plat Gents en heb ik er nog steeds moeite mee om dat te volgen – en spreekt een ander weer een hemeltergend mengsel van Nederland, Frans en Arabisch. Of Engels met een zwaar Eritrees accent. We komen er altijd wel uit. Continue reading
Bloedverwanten en zielsverwanten
Niet zo vreemd dat er zoveel aangenomen broers en zussen – om het zo maar te noemen – bestaan in het straatleven. Veel straatbewoners hebben op z’n zachtst gezegd een ingewikkelde verhouding met hun ‘echte’ familie. Maar soms vinden ze andere verwanten. Continue reading
Familie boven alles?
Het staat op zijn schouder getatoeëerd: Familie Boven Alles. En dat is wrang. Want Kevin heeft helemaal niet zo’n goede band met zijn familie. Ze willen eigenlijk niks meer met ‘m te maken hebben. Want Kevin leeft op straat. Familiebanden zijn volgens mij de meest ingewikkelde die er bestaan. En niet alleen onder straatbewoners of gevangenen. Het komt, om het zo maar te zeggen, in de beste families voor. Bijvoorbeeld als je andere keuzes maakt in je leven dan in je familie ‘gewoon’ is. Continue reading
Leven sterker dan de dood (Paasnacht 2026)
Het is Paasnacht, buiten is het donker en ik heb zojuist drie live-streams achter elkaar gezien van drie verschillende Paaswakes – de eerste in de Zuiderkerk in Enkhuizen en de andere twee in respectievelijk de Domkerk en de Janskerk in Utrecht. Ik heb er kennelijk behoefte aan, aan al die verschillende uitingen van die ene geloofswaarheid: dat het Leven sterker is dan de dood. Continue reading
Rust
Ik fiets het parkje in, en het eerste wat me opvalt: de vogels die duidelijk het voorjaar in de kop hebben. Ze zingen dat het een lieve lust is. Als ik bij het bankje van Marvin aankom, is hij al uit zijn slaapzak gekomen. Hij zit lekker op het bankje te luisteren naar de vogels en begroet mij, zoals altijd, met een stralende glimlach. Ik geef hem koffie en broodjes en maak een opmerking over het vogelgezang. Zijn ogen beginnen te schitteren. “Ja, dat vind ik ook zó mooi. Daarom slaap ik ook zo graag hier. Hier kun je de vogels nog horen. Hier is het rustig.” En zijn glimlach wordt nóg breder. Continue reading
Het kostbare goed van presentie
Pastoraat – want dat zijn ook de open huiskamer en de maaltijden in december in wezen – draait om aanwezigheid, om presentie. Het draait om nabijheid en – voor zover mogelijk in de verschillende maatschappelijke posities die we als medewerkers en gasten innemen! – om gelijkwaardigheid. Geen hulpverlener die boven een hulpvrager staat, maar mensen die – nogmaals, met alle maatschappelijke verschillen en alle gebrekkigheid die ons mensen eigen is – samen onderweg zijn. Continue reading
Sukkelaars
Noem ze maar: de sukkelaars. Pendelend tussen de straat, de kliniek, soms even een opvang-situatie, dan weer in de bak – eigenlijk nooit voor echt ernstige feiten – en dan weer op straat. Een eindeloze vicieuze cirkel. En toch heb ik zó vaak een zwak voor precies deze mensen. Ik voel me vaak machteloos als ik me realiseer hoe klein de kans is dát hun leven ooit ten goede zal veranderen. En ik word er vaak verlegen van als ze mij zeggen hoeveel ik voor hen beteken. Continue reading