Tagged With: stad
“Het lijkt helemaal niet op werken”
In mijn vorige stukje schreef ik al, dat ik de mooiste job van de wereld heb. Niet de ‘leukste’ – want ‘leuk’ is meestal niet echt een categorie die bij mijn werk past – maar wél de mooiste.
Grumpy
Ik ga nog eens om het hoekje kijken om te zien of ‘Grumpy’ van gedachten veranderd is over de koffie. Dat is hij niet, maar hij is intussen z’n slaapzak uit gekomen en hij wil wel graag z’n verhaal kwijt. Dat lijkt ontmoedigend veel op het verhaal van zijn twee maten. Nochtans klaart hij gaandeweg op onder het vertellen. Aan het eind wil hij nog steeds geen koffie, maar hij is ook niet ‘Grumpy’ meer. Hij glimlacht, en daarmee klaart z’n hele gezicht op. Continue reading
Slaapzak
De week daarna was Marvin weer op hetzelfde plekje. Ditmaal met slaapzak. Hij was inderdaad naar het straathoekwerk gegaan en had daar een slaapzak gekregen, waar hij dolblij mee was. Toen we met de bakfiets bij ‘zijn’ bankje stopten, bedankte hij me uitbundig. Ik werd er verlegen van – uiteindelijk had ik alleen maar een tip gegeven en het straathoekwerk had de rest gedaan. Continue reading
Het blijft schuren…. Over evangelische en gedwongen armoede
De evangelische armoede – het aloude ideaal van Franciscus en van zoveel mensen die na hem kwamen – is mij heel dierbaar. Het is me alleen wel weer duidelijk geworden hoe groot het verschil is tussen die evangelische armoede aan de ene kant, en gedwongen armoede en afhankelijkheid aan de andere kant. Dat blijft iedere keer weer schuren….. Continue reading
Hij verschoot ervan…..
Op een plekje onder de dichte begroeiing van een paar struiken stond een tentje. De bewoner ervan was bezig om zijn gerief bij elkaar te pakken. Ik stopte maar eens om een praatje te maken. Maar ik zag dat hij daarvan verschoot. Om hem gerust te stellen, vertelde ik hem wie ik was en waarom ik gestopt was. Hij haalde verlicht adem. Want, zo bleek: hij had eerder een betere plek gehad; tot een buurtbewoner op een vroege ochtend stil was blijven staan bij die plek en de politie had gebeld. Continue reading
Een kleinschalige onderneming
Het voornaamste wat ik als straatpastor doe, is die mensen van de straat er af en toe aan herinneren dat ze in de eerste plaats mens zijn, de moeite waard om te leren kennen, de moeite waard om tijd en aandacht aan te schenken. Dat ze in mijn ogen in de eerste plaats kind van God zijn. Dan geef ik direct toe, dat Gods kinderen soms rare peren zijn (in de woorden van Jaap Fischer). Maar ze zijn er niet minder kinderen van God om. Continue reading
In kennelijke staat
Ivan is al een paar keer in de huiskamer geweest op zaterdagmiddag. Steeds in gezelschap van Serge en eventueel nog een andere maat. Ze zitten dan rustig met elkaar te klappen en bezorgen niemand last – hoewel ze vaak duidelijk al een slok op hebben. Maar vandaag komt hij alleen. En ook duidelijk al met … Continue reading
Leven of overleven
Het is winter, en dat is te merken op straat. Dat geldt nog eens extra voor straatbewoners, en dan vooral voor diegenen die dag en nacht op straat leven. De meesten van hen zijn wel wat gewend, vergeleken met die buitenbikkels voel ik me vaak een watje dat niet tegen een beetje vrieskou kan. Nochtans is er een fundamenteel verschil tussen koud weer en warm weer en wat dat met straatmensen doet. Continue reading
Bij je naam genoemd
Een plek waar je welgekomen bent, waar je even tot rust kunt komen, waar je niets hoeft, waar je gewoon kunt ‘zijn’. Die eenvoud is misschien wel de grootste kracht van ‘Oe Est?’, de naam die we aan onze huiskamer gegeven hebben. Maar misschien is wel het belangrijkste wat wij te bieden hebben: een plek waar je niet anoniem bent maar bij je naam genoemd wordt. Continue reading
Een ‘onmogelijke’ mens
En toch gaat deze ‘onmogelijke’ man me aan het hart. Waarom? Waarschijnlijk omdat het me pijn doet om hem voor m’n ogen kapot te zien gaan en ik daar niets aan kan doen. Misschien ook wel omdat ik een andere kant van ‘m gezien heb, toen we die middag over voetbal zaten te praten. In concrete zin kan ik waarschijnlijk niets voor Gabor doen; maar linksom of rechtsom, ik laat ‘m niet vallen. Continue reading