Ervaringen
Rust
Ik fiets het parkje in, en het eerste wat me opvalt: de vogels die duidelijk het voorjaar in de kop hebben. Ze zingen dat het een lieve lust is. Als ik bij het bankje van Marvin aankom, is hij al uit zijn slaapzak gekomen. Hij zit lekker op het bankje te luisteren naar de vogels en begroet mij, zoals altijd, met een stralende glimlach. Ik geef hem koffie en broodjes en maak een opmerking over het vogelgezang. Zijn ogen beginnen te schitteren. “Ja, dat vind ik ook zó mooi. Daarom slaap ik ook zo graag hier. Hier kun je de vogels nog horen. Hier is het rustig.” En zijn glimlach wordt nóg breder. Continue reading
Sukkelaars
Noem ze maar: de sukkelaars. Pendelend tussen de straat, de kliniek, soms even een opvang-situatie, dan weer in de bak – eigenlijk nooit voor echt ernstige feiten – en dan weer op straat. Een eindeloze vicieuze cirkel. En toch heb ik zó vaak een zwak voor precies deze mensen. Ik voel me vaak machteloos als ik me realiseer hoe klein de kans is dát hun leven ooit ten goede zal veranderen. En ik word er vaak verlegen van als ze mij zeggen hoeveel ik voor hen beteken. Continue reading
Maaltijden
Er is altijd iets bijzonders aan samen eten. Maar op dagen als Kerstmis en Oudjaarsavond is het nóg specialer. Die twee maaltijden op Kerstavond en Oudjaarsavond waren avonden van gemeenschap, hoe bont het gezelschap ook was. Ik zou er zelfs over willen zeggen, zoals ik later tegen een goede vriendin zei: hier was God in ons midden. Continue reading
Vooroordelen
Mijn vooroordelen tegenover Diana waren door haarzelf grondig ontkracht. Geen luidkeels commentaar tijdens de kerkdienst, zoals ik gevreesd had, maar diepe eerbeid en devotie. Diana, ik bied je mijn excuses aan. Je mag dan wel vaak het hoogste woord hebben, maar ik heb daar in de Anglicaanse kerk gezien dat je eigenlijk een prachtige vrouw bent. Continue reading
“Het lijkt helemaal niet op werken”
In mijn vorige stukje schreef ik al, dat ik de mooiste job van de wereld heb. Niet de ‘leukste’ – want ‘leuk’ is meestal niet echt een categorie die bij mijn werk past – maar wél de mooiste.
Grumpy
Ik ga nog eens om het hoekje kijken om te zien of ‘Grumpy’ van gedachten veranderd is over de koffie. Dat is hij niet, maar hij is intussen z’n slaapzak uit gekomen en hij wil wel graag z’n verhaal kwijt. Dat lijkt ontmoedigend veel op het verhaal van zijn twee maten. Nochtans klaart hij gaandeweg op onder het vertellen. Aan het eind wil hij nog steeds geen koffie, maar hij is ook niet ‘Grumpy’ meer. Hij glimlacht, en daarmee klaart z’n hele gezicht op. Continue reading
De bak en de straat
Het lijntje tussen de bak en de straat is soms heel dun. Dat is aan de ene kant schrijnend. Aan de andere kant ben ik dankbaar dat ik zo af en toe de link tussen de twee kan zijn. Om een vertrouwde aanwezigheid te bieden aan een straatbewoner die in de bak belandt, of om te zorgen dat goede vrienden elkaar niet uit het oog verliezen als de één in de bak zit en de ander nog steeds op straat leeft. Continue reading
Slaapzak
De week daarna was Marvin weer op hetzelfde plekje. Ditmaal met slaapzak. Hij was inderdaad naar het straathoekwerk gegaan en had daar een slaapzak gekregen, waar hij dolblij mee was. Toen we met de bakfiets bij ‘zijn’ bankje stopten, bedankte hij me uitbundig. Ik werd er verlegen van – uiteindelijk had ik alleen maar een tip gegeven en het straathoekwerk had de rest gedaan. Continue reading
Het blijft schuren…. Over evangelische en gedwongen armoede
De evangelische armoede – het aloude ideaal van Franciscus en van zoveel mensen die na hem kwamen – is mij heel dierbaar. Het is me alleen wel weer duidelijk geworden hoe groot het verschil is tussen die evangelische armoede aan de ene kant, en gedwongen armoede en afhankelijkheid aan de andere kant. Dat blijft iedere keer weer schuren….. Continue reading
Paradijsvogel
Over het algemeen is onze open huiskamer een oase van rust, en wordt ze daarom juist door onze ‘stamgasten’ gewaardeerd. Maar soms heb je er gasten tussen die voor onrust zorgen. En meestal is dat niet eens met opzet. Er zijn nu eenmaal relatief veel straatbewoners waar, op z’n plat Belgisch Nederlands gezegd, een paar vijzen aan los zitten. Die kunnen zich lang niet altijd rustig houden. Continue reading