Tagged With: dakloos
Vogels hebben nesten
Er zullen ongetwijfeld vossenholen te vinden zijn in Gent – vossen zijn de afgelopen jaren ook al echte stadsdieren geworden tenslotte – en de meerkoeten in de stad kunnen genieten van prefab nestgelegenheid. Maar de mensenkinderen die de brute pech hebben dat ze geen dak boven hun hoofd hebben? Die moeten hun plan maar trekken. Not in my backyard. Zeker niet in de ‘backyard’ van het stadsbestuur. Continue reading
Alle talen
Ik heb ook wel meegemaakt dat de mensen aan wie ik koffie kwam brengen, mij op hun beurt bijvoorbeeld een stuk chocola aanboden. We hadden elkáár iets te bieden. En als we een babbelke kunnen slaan, is dat voor ons allebei zinvol. De verhoudingen zijn anders. Geen macht, maar relatie – misschien zelfs vriendschap. En dan versta je elkaar wel. Zelfs al spreekt de één plat Gents en heb ik er nog steeds moeite mee om dat te volgen – en spreekt een ander weer een hemeltergend mengsel van Nederland, Frans en Arabisch. Of Engels met een zwaar Eritrees accent. We komen er altijd wel uit. Continue reading
Bloedverwanten en zielsverwanten
Niet zo vreemd dat er zoveel aangenomen broers en zussen – om het zo maar te noemen – bestaan in het straatleven. Veel straatbewoners hebben op z’n zachtst gezegd een ingewikkelde verhouding met hun ‘echte’ familie. Maar soms vinden ze andere verwanten. Continue reading
Familie boven alles?
Het staat op zijn schouder getatoeëerd: Familie Boven Alles. En dat is wrang. Want Kevin heeft helemaal niet zo’n goede band met zijn familie. Ze willen eigenlijk niks meer met ‘m te maken hebben. Want Kevin leeft op straat. Familiebanden zijn volgens mij de meest ingewikkelde die er bestaan. En niet alleen onder straatbewoners of gevangenen. Het komt, om het zo maar te zeggen, in de beste families voor. Bijvoorbeeld als je andere keuzes maakt in je leven dan in je familie ‘gewoon’ is. Continue reading
Rust
Ik fiets het parkje in, en het eerste wat me opvalt: de vogels die duidelijk het voorjaar in de kop hebben. Ze zingen dat het een lieve lust is. Als ik bij het bankje van Marvin aankom, is hij al uit zijn slaapzak gekomen. Hij zit lekker op het bankje te luisteren naar de vogels en begroet mij, zoals altijd, met een stralende glimlach. Ik geef hem koffie en broodjes en maak een opmerking over het vogelgezang. Zijn ogen beginnen te schitteren. “Ja, dat vind ik ook zó mooi. Daarom slaap ik ook zo graag hier. Hier kun je de vogels nog horen. Hier is het rustig.” En zijn glimlach wordt nóg breder. Continue reading
Het kostbare goed van presentie
Pastoraat – want dat zijn ook de open huiskamer en de maaltijden in december in wezen – draait om aanwezigheid, om presentie. Het draait om nabijheid en – voor zover mogelijk in de verschillende maatschappelijke posities die we als medewerkers en gasten innemen! – om gelijkwaardigheid. Geen hulpverlener die boven een hulpvrager staat, maar mensen die – nogmaals, met alle maatschappelijke verschillen en alle gebrekkigheid die ons mensen eigen is – samen onderweg zijn. Continue reading
Sukkelaars
Noem ze maar: de sukkelaars. Pendelend tussen de straat, de kliniek, soms even een opvang-situatie, dan weer in de bak – eigenlijk nooit voor echt ernstige feiten – en dan weer op straat. Een eindeloze vicieuze cirkel. En toch heb ik zó vaak een zwak voor precies deze mensen. Ik voel me vaak machteloos als ik me realiseer hoe klein de kans is dát hun leven ooit ten goede zal veranderen. En ik word er vaak verlegen van als ze mij zeggen hoeveel ik voor hen beteken. Continue reading
Vooroordelen
Mijn vooroordelen tegenover Diana waren door haarzelf grondig ontkracht. Geen luidkeels commentaar tijdens de kerkdienst, zoals ik gevreesd had, maar diepe eerbeid en devotie. Diana, ik bied je mijn excuses aan. Je mag dan wel vaak het hoogste woord hebben, maar ik heb daar in de Anglicaanse kerk gezien dat je eigenlijk een prachtige vrouw bent. Continue reading
“Het lijkt helemaal niet op werken”
In mijn vorige stukje schreef ik al, dat ik de mooiste job van de wereld heb. Niet de ‘leukste’ – want ‘leuk’ is meestal niet echt een categorie die bij mijn werk past – maar wél de mooiste.
Broeder Frans
“Is dat een kruisje, dat je daar draagt?” Het is een vraag die ik nogal eens krijg, van Gentse straatbewoners die ik tegenkom in mijn werk als straatpastor. En dan gaat het om het kleine Tau-kruisje dat ik al jarenlang draag. Wereldwijd wordt deze vorm van het kruis gedragen door mensen die zich geïnspireerd voelen door … Continue reading