“Is dat een kruisje, dat je daar draagt?” Het is een vraag die ik nogal eens krijg, van Gentse straatbewoners die ik tegenkom in mijn werk als straatpastor. En dan gaat het om het kleine Tau-kruisje dat ik al jarenlang draag. Wereldwijd wordt deze vorm van het kruis gedragen door mensen die zich geïnspireerd voelen door Franciscus van Assisi. Ik ben altijd wel blij met die vraag. Het geeft me de kans om iets te vertellen over de inspiratie, van waar uit ik mijn werk doe. Want al ben ik dan predikant van de Verenigde Protestantse Kerk in België, Franciscus was er eerder.
Hoe lang reist ‘Broeder Frans’ (zoals Franciscus vaak liefkozend wordt genoemd) dan al met me mee? Dat is toch al ruim veertig jaar van mijn leven. Het begon met de Franciscaanse Pinkstervoettocht in 1985, een grote bijeenkomst van Franciscaanse mensen. Pinksteren is vaker een ‘scharniermoment’ geweest in de loop van de tijd. Zo nam ik mijn besluit om de overstap te maken van de rooms-katholieke kerk naar de Protestantse Kerk in Nederland drie dagen vóór Pinksteren 2012, en mijn besluit dat ik dan ook predikant wilde worden kwam daar op Pinksterzondag 2012 meteen achteraan. Kennelijk heeft de Geest toch wel iets te maken met al die ‘scharniermomenten’. En ligt katholiek en protestants in mijn leven nog steeds erg dicht bij elkaar. 
Een doorsnee-protestant zal ik nooit worden. Een doorsnee-predikant trouwens ook niet, en laat dat nu alles te maken hebben met die verhipte Franciscus.
Waarom reist ‘Broeder Frans’ dan al die jaren al met me mee? Dat heeft, denk ik, alles te maken met zijn grootste ideaal: Christus navolgen. Maar heb je daar een Franciscus voor nodig als we het Evangelie al hebben? Nou, laat ik het zó zeggen: het Evangelie is tweeduizend jaar oud. Franciscus leefde echter ‘pas’ 800 jaar geleden, dus die afstand in tijd is wat korter. Ik denk dat ik altijd gezocht heb naar mensen die in hun eigen leven laten zien hoe je Christus kunt navolgen; het liefst zo concreet mogelijk. Franciscus is daar voor mij nog steeds een lichtend voorbeeld van. Vanwege zijn armoede-ideaal en zijn eenvoud, vanwege zijn liefde voor de Schepping, maar ook (en misschien wel vooral) vanwege de vreugde die ik proef uit de verhalen die ik over hem ken. En in het verlengde daarvan, de vreugde die ik heb leren kennen onder de mensen die anno nu nog steeds zijn voorbeeld volgen.
En hoe kom ik dan via die Franciscus in het straatpastoraat terecht? Dat is een lang verhaal, maar het begon denk ik vier jaar na die eerste Pinkstervoettocht, toen ik via wonderlijke wegen terecht kwam bij ‘Frans Tweedehands’ in Rotterdam. Een huis waar jonge mannen die een verslaving achter de rug hadden tijdelijk inwoonden om hun leven weer op de rails te krijgen. De ‘Frans’ in de naam was natuurlijk Franciscus; het huis was gesticht door de Franciscaanse pater Loek Hentzen. Ik heb er niet meer dan een halfjaar gewoond en gewerkt, maar dat heeft wel mijn leven veranderd. Als je eenmaal zelf hebt leren kijken naar verslaafden – en trouwens ook naar straatbewoners en andere mensen aan de ‘rafelrand’ van de samenleving – als Gods geliefde kinderen, zoals Loek deed, dan kun je daarna niet anders meer. Later kwam ik in een gemeenschap te wonen waar altijd wel minstens één vluchtelingengezin bij inwoonde, en tijdens mijn studie theologie (toen nog aan de katholieke universiteit) werkte ik een tijdlang voor het Utrechtse Straatnieuws, de straatkrant waarvan ik op het laatst alle dakloze krantenverkopers wel kende. Ik werd uiteindelijk weliswaar een ‘gewone’ gemeentepredikant in het Belgische Vilvoorde, maar het bleef kriebelen. Dus toen er een vacature kwam in Gent voor een straatpastor, sprong ik er bovenop. En nu, drie jaar later, ga ik bijna dagelijks om met de straatbewoners van Gent. De mooiste job van de wereld. En dus nog steeds met het teken van Broeder Frans om m’n nek.
Dit is een iets aangepaste versie van een artikel dat ik schreef voor de website van de Nederlandse orde der Franciscanen, ter gelegenheid van de Werelddag tegen Dakloosheid (10 oktober)