Inmiddels loop ik al ruim drie jaar in de Gentse straten rond. Maar ook na drie jaar loop ik zo af en toe nog steeds tegen mijn eigen vooroordelen aan. Ja, ook als je bijna dagelijks omgaat met straatbewoners betekent dat niet dat je daarvan vrij bent.
We hadden een bijzondere en geslaagde Kerstmaaltijd achter de rug in de open huiskamer. Het had de nodige voorbereiding gekost, maar die was ook heel erg de moeite waard. Op de avond vóór Kerstmis zaten we in ‘Oe Est’ met een volle tafel met mensen die het erg naar hun zin hadden. Eén daarvan was Diana. Ik ken haar al zo’n beetje vanaf de eerste keer dat ik bij ‘De Fontein’, de inloop van de Orde van Malta, kwam. Diana is, tja, wel eens verward. Je komt onder straatbewoners veel vaker mensen tegen die psychisch kwetsbaar zijn, zoals het in nette taal heet. Of waar een paar vijzen aan los zitten, zoals het in minder nette taal heet. Diana was de hele avond heel gezellig geweest, al had ze wel het hoogste woord en leverde ze overal commentaar op – wat ik ook al drie jaar van haar ken. Aan het eind van de maaltijd bleef ze nog even om met de afwas te helpen, al was ze het grootste deel van de tijd met alles en iedereen aan het klappen – en dat ging niet bepaald zachtjes.
Als medewerkers van ‘Oe Est’ hadden we al onder elkaar afgesproken om na afloop naar de Kerstnachtdienst in de Anglicaanse kerk te gaan. Dat sloot mooi op elkaar aan. Ook een paar van onze gasten wilden graag mee. En toen we ons klaarmaakten om naar de Anglicaanse kerk te gaan, besloot Diana dat ze ook meeging. Eerlijk gezegd hield ik m’n hart vast. Wat als ze nu ook onder de kerkdienst overal commentaar op ging leveren, zoals ze de hele avond al gedaan had? Maar ja, we konden haar moeilijk verbieden om mee te gaan en dus ging Diana mee. Toen we de kerk binnenkwamen, stond ze eerst met open mond te kijken naar het interieur van de kerk – de Anglicanen hebben hun onderkomen in de oude Begijnhofkerk en die is rijkelijk voorzien van beelden, houtsnijwerk en meer van dat soort prachtige versieringen. Uiteindelijk bracht ik haar met zachte overreding naar de rij waar de rest van ons gezelschap zat. En, in tegenstelling tot wat ik gevreesd had, zei ze nauwelijks iets en als ze al iets zei deed ze dat op zachte en eerbiedige toon. En daarna bleef ze gedurende de hele viering staan, haar handen gevouwen en haar ogen gesloten. Ik moet heel eerlijk zeggen: ik heb nog nooit iemand zó eerbiedig en devoot (dat is een ouderwets woord, maar het dekt in dit geval de lading volkomen) aan een kerkdienst zien deelnemen. Toen de dienst afgelopen was praatten we met ons groepje nog even na met de parochiepriester en diens vrouw. Diana had nu opeens wel weer het hoogste woord, maar vooral over hoe mooi ze het gevonden had. We kregen haar bijna de kerk niet uit, zó vol was ze er nog van.
En ik? Ik gaf aan mezelf toe, dat ik haar volkomen verkeerd ingeschat had. Mijn vooroordelen tegenover Diana waren door haarzelf grondig ontkracht. Geen luidkeels commentaar tijdens de kerkdienst, zoals ik gevreesd had, maar diepe eerbeid en devotie. Diana, ik bied je mijn excuses aan. Je mag dan wel vaak het hoogste woord hebben, maar ik heb daar in de Anglicaanse kerk gezien dat je eigenlijk een prachtige vrouw bent.