Het is Paasnacht, buiten is het donker en ik heb zojuist drie live-streams achter elkaar gezien van drie verschillende Paaswakes – de eerste in de Zuiderkerk in Enkhuizen en de andere twee in respectievelijk de Domkerk en de Janskerk in Utrecht. Ik heb er kennelijk behoefte aan, aan al die verschillende uitingen van die ene geloofswaarheid: dat het Leven sterker is dan de dood. Ik was graag naar de Gentse kathedraal gegaan om het ‘live’ mee te maken, maar ik was te moe vanavond. Letterlijk dood-moe van de afgelopen twee weken vóór deze nacht.
Mijn leven in de weken hiervóór heeft vooral in het teken gestaan van de dood, en in zekere zin staat het dat nóg. Van verwachte maar toch niet gekomen dood. Van gevreesde dood, die lang werd afgehouden, maar nu toch steeds naderbij komt. Van gezochte dood, omdat het leven ondraaglijk was geworden. Gezochte dood die toch niet gevonden werd – tenminste, voor nu, want het leven is nog steeds even ondraaglijk. Dood die niet kwam naar een mens die, nuchter bezien, allang aan de dood toe zou zijn. Dood die steeds naderbij komt naar een mens die nog te jong is om te sterven. Dood als uitweg voor een mens die al veel te lang zonder uitzicht moet leven en zonder mensen om hem heen die van hem houden.
Menselijk gezien zouden de eerste twee me het meest aan het hart moeten gaan, omdat de twee mensen waarom het gaat tot mijn naaste familie behoren. Maar juist de laatstgenoemde, die mens die al veel te lang zonder uitzicht moet leven en daarom probeerde om zichzelf van het leven te beroven: die gaat me het meest aan het hart. Want moeten leven zonder uitzicht, zonder mensen om je heen die van je houden, dat is onmenselijk. 
Nochtans gebeurt het. Op straat, in de gevangenis, in oorlogsgebieden, overal waar menselijkheid zo ver te zoeken is. Wat kan ik dan doen, als mens die daar direct mee in aanraking komt zonder dat ik ook maar iets aan de situatie kan veranderen? Erbij blijven. Letterlijk de hand van die lijdende mens vasthouden. Zeggen: “Ik kom terug. Ik vergeet je niet”, en woord houden. Het lijkt zo weinig maar het is zoveel.
En tóch. Het hele evangelie van Jezus in twee woorden: en tóch. Ieder jaar weer vieren we dat het Leven sterker is dan al die dood die we als mensen elkaar aandoen. Ieder jaar vieren we weer dat grote, ongrijpbare mysterie van de opstanding van Christus. Ieder jaar weer steken we licht aan in de duisternis: licht van het paasvuur, licht van de paaskaars. Ik heb het vanavond drie keer achter elkaar zien gebeuren, in de Zuiderkerk, in de Domkerk en in de Janskerk. Ik heb dat licht nodig, hoe schamel het ook lijkt. Ik heb het nodig, om te blijven geloven dat het Leven sterker is dan al die dood. Geloven tegen de klippen op. Tegen de bierkaai desnoods. Geloven en vertrouwen dat het Leven sterker is dan de dood.